BLOG
NIEUWS —

KINDEREN ZIJN HUN OUDERS —

Ouders kunnen soms precies benoemen wat hun kind van hen heeft. Zo heeft hij het karakter van zijn vader, maar het uiterlijk van zijn moeder, ik was als kind ook zo behendig of het organisatievermogen heeft ze van haar moeder.

Kinderen zijn hun ouders, vijftig procent moeder en vijftig procent vader. Hierin ligt het vermogen voor een kind om zich vanuit deze delen zich “compleet” te ontwikkelen. Wat ouders zien in hun kinderen zijn de delen die ze in zichzelf kunnen herkennen. Maar tegelijkertijd houdt het ook al het andere in wat ze van zichzelf niet kunnen zien.
We kunnen als ouder niet alles zien omdat we vanuit ons verleden hier en daar een masker hebben opgezet om bepaalde pijn/ trauma niet te hoeven voelen.
Dit masker zit zo slim in elkaar dat we hierdoor niet alles kunnen waarnemen zoals het is en remt ons dus af bij onze waarneming naar onze kinderen toe. Zo blijven kinderen dus een spiegel voor hun ouders. Het 50:50 principe is heel belangrijk voor ouders. Het kind kan zich het beste ontwikkelen wanneer beide delen geliefd en geaccepteerd mogen worden. Zo kan een kind alle delen in zichzelf in alle veiligheid uitpakken en “compleet” ontwikkelen.

Kinderen hebben beide ouders in hun hart nodig

Soms trekt een kind een van deze delen in zich terug. Dit kan heel goed bij een kind van gescheiden ouders maar ook bij kinderen waarvan de ouders nog wel samen zijn maar moeilijkheden in de relatie ondervinden. Als ouders elkaar niet respecteren en elkaar niet willen zien dan houdt het kind dit deel in zich en vouwt alleen de delen uit die wel gezien mogen worden. Het kind geeft uit liefde een deel van zichzelf op en creëert maskers en overlevingsmechanismes. Het kiest voor bepaald gedrag en wij kunnen niet meer “waarnemen” bij welke ouder dit gedrag hoort.

Voor kinderen van gescheiden ouders moet er zorg worden gedragen dat de ontbrekende ouder tenminste wel in het hart van kind aanwezig mag zijn. Door juist wel de delen te benoemen bij een kind die ze van de andere ouder hebben zoals; je hebt net zulke mooie haren als je vader, dat sportieve heb je van je vader, dat je anderen zo lief helpt heb je echt van je moeder…dan kan een kind zich vrij ontplooien met alles wat bij hem /haar hoort.
Vind je dit moeilijk omdat je de delen van deze ouder liever niet in je kind ziet? Denk dan eens na over een opstelling, zodat je pijnlijke stukken een plek kan geven en je kind zich weer “vrij” mag ontplooien.

Chantal Kruizinga